ในโลกไขลาน / คมสัน นัน

หิมะในเดือนเมษายน(April snow)

ชายหนุ่มและหญิงสาวคู่หนึ่ง, ในโลกสมมติบนจอภาพยนตร์เรื่อง April Snow - อินซูและโซยอง, เดินทางมาพบกันที่โรงพยาบาลต่างจังหวัด อินซูมาเพราะข่าวที่ได้รับว่าภรรยาของเขาประสบอุบัติเหตุที่เมืองเล็กเล็กเมืองนี้ โซยองก็เดินทางมาเพราะสามีของเธอเกิดอุบัติเหตุที่นี่เช่นกัน ในเวลาไม่นานนัก-พวกเขาและเธอค้นพบว่า คนรักของทั้งคู่เดินทางมาด้วยกัน ในรถยนต์คันเดียวกัน

สามีของเธอและภรรยาของเขา-เป็นชู้กัน

ความลับในเรื่องราวบางเรื่อง, เมื่อถูกเปิดเผย, มันสร้างความเจ็บปวดเกิน และกว่าที่จะคาดและคิด

ทั้งสองคนจึงจมลึกลงไปในหลุมดำอันมืดมิดแห่งความทุกข์ ดำดิ่งลงไปในท้องทะเลน้ำตาแห่งความผิดหวังอันเงียบสงัด

"ถ้าเธอฟื้น คุณจะทำอะไร?" โซยองถามอินซู

"ผมจะล้างแค้น" อินซูตอบโดยไม่คิด

"งั้นเรามาเป็นชู้กันบ้างดีไหม"

ในขณะที่เรื่องราวความรักของคู่รักคู่หนึ่ง กำลังจะจบสิ้นลงด้วยความตาย และการถูกเปิดเผย ความรักของคู่รักอีกคู่หนึ่ง ก็ค่อยค่อยเริ่มต้นขึ้น ดำเนินไปบนชีวิตที่ยังหายใจอยู่ และแน่นอน-ต้องถูกปิดบังซ่อนเร้น

อินซูและโซยอง เริ่มเดินสวนทางกลับไปมีชีวิตอยู่บนถนนแห่งความลับสายนั้น, เช่นเดียวกับเรื่องราวของคนรักของทั้งคู่, ที่เธอและเขาเพิ่งได้เรียนรู้มา-เช่นเดียวกัน

ผมรู้สึก-ในสถานการณ์เช่นนั้น หรือมันอาจจะไม่ใช่แค่การแก้แค้น?

บางที, อินซูและโซยอง, อาจจะรู้สึกว่าพวกเขานั้นโดดเดี่ยวที่สุด รู้สึกว่าโลกนี้ทำร้ายพวกเขาอย่างรุนแรงที่สุด, และเขาและเธอ, คือคนที่จะเข้าใจกันและกัน-ได้มากที่สุด?

ความถูกต้องแห่งศีลธรรม อาจจะอยู่ห่างไกลจากอาณาจักรแห่งความรู้สึกของคนทั้งคู่

ถึงแม้ว่าในโลกแห่งความเป็นจริง มันอาจจะเป็นไปได้ยาก-ที่ความรักในการซ่อนเร้นเช่นนี้ จะจบลงด้วยความสมหวัง คงคล้ายดั่งหิมะ-ที่ไม่มีทางตกลงมาในเดือนเมษายน.

Can we still be friends?

ด้วยระยะเดินทางสองสถานีรถไฟฟ้า ไต่ลงตามขั้นบันไดสูงชัน แล้วเดินเข้าซอยไปไม่นานนัก ก็จะถึงร้านกาแฟร้านเล็กเล็กร้านหนึ่ง ตั้งแต่เช้าถึงบ่ายมันจะปรากฏตัวเป็นร้านกาแฟ ครั้นพอพระอาทิตย์ตกดิน มันจึงกลายสถานเป็นร้านเหล้า

ผมเปิดประตูเดินเข้าไป ในร้านยังไม่มีใคร ผมเป็นลูกค้าคนแรกและคนเดียวของร้านในเวลาเช่นนี้เสมอ ผมเดินไปยืนหน้าตู้เพลง หยอดเหรียญสุ่มเลือกเพลง J-23 ตามเลขวันที่วันนี้ January 23

กลไกหมุนแผ่นเสียงลงวาง หัวเข็มจรดตัวสัมผัสร่องแผ่น เสียงเคาะกลองดังขึ้นสั้นสั้น ตามมาด้วยเสียงของนักร้องชาย ผมคิดว่าผมรู้จักเพลงเพลงนี้

"...เราคงจะเล่นเกมส์นี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?

ต่อไปนี้, ทุกสิ่งทุกอย่าง, คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้-ใช่ไหม?..."

"ทอดด์ รันด์เกร้น? เพลง แคน วี สติลล์ บี เฟรนด์?" ผมทายชื่อเพลงและนักร้อง มันเป็นเกมส์เล็กๆ น้อยๆ ที่ผมจะเล่นกับพี่เจ้าของร้านทุกเช้า

เขาพยักหน้าไม่ตอบคำพูดใด เมื่อคืนคงหนักหน่วงพอดูสำหรับเขา เสียงเพลงยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศรายรอบ

"...ยอมรับเถอะ ว่าเราทั้งคู่ต่างทำเรื่องที่ผิดพลาด

แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม?

ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก ที่พบว่าหัวใจเรากำลังจะแตกสลาย

มันเป็นเรื่องราวที่แปลกและเศร้าเป็นอย่างยิ่ง...

...บางครั้ง อาจจะดูเหมือนว่าเราทั้งคู่ไม่ได้สนใจกัน

แต่อย่ามัวเสียเวลาให้กับความเจ็บปวดแบบนี้อีกเลย

เพราะว่าเรา, เพิ่งผ่านขุมนรกขุมนี้มา -เช่นเดียวกัน..."

ไม่มีใครรู้ว่า เจ้าของร้านไปเอาแผ่นเสียงขนาดเจ็ดนิ้วของเพลงยุคนี้มาจากไหน ผมนั่งลง จิบกาแฟอึกแรกของวัน ฟังเสียงเพลงที่เล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อความรักสิ้นสุดลง

"...เราตื่นขึ้นมาจากความฝัน

ไม่เคยมีอะไรเป็นไปได้ อย่างที่เราคาดและคิด

ความทรงจำยังคงล่องลอยอ้อยอิ่ง

คล้ายดั่งบทเพลงรัก อันอ่อนหวานและแสนเศร้า..

...ต่อไปนี้, ทุกสิ่งทุกอย่าง, คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้-ใช่ไหม?..."

น่าแปลกใจที่เรื่องราวแห่งความรักหลายเรื่อง เมื่อจบลง-มันไม่คล้ายว่าจะง่ายดายดั่งบทเพลง.

ข้อมูลภาพยนตร์เรื่อง April Snow กำกับโดย เฮอร์จินโฮ นำมาจากบทความของ อลงกรณ์ คล้ายสีแก้ว นิตยสาร PULP ฉบับเดือนพฤศจิกายน 2548.